De ASU in actie tijdens de ITU Rotterdam Triathlon

Op 24 juli vond de eerst ITU Rotterdam Triathlon plaats. Een aantal leden van de Amsterdamse Unie hebben hier aan meegedaan. Voor sommigen was de doelstelling om een lekkere triathlon te doen, voor anderen was het doel plaatsing voor de Grand Final ITU Triathlon 2017.

Annelijn van Amsterdam

“Ik heb een superdag gehad! Het was een erg mooi parcours voor alle drie de onderdelen: fijn zwemwater, bochtig maar uitdagend fietsparcours en een mooi park om door te rennen.

 Wellicht heb ik teveel om me heen gekeken, want een snelle tijd was het alles behalve. Ik had meer dan 10 minuten verschil met de Bosbaan triathlon! Desalniettemin was het een fijne dag met mooi weer en vriendelijke en behulpzame vrijwilligers.”

Marianela Radaelli

“Last Sunday I really loved the weather! I truly enjoy it when it is sunny and when you don’t need to use the wetsuit.

Despite my – always aim for improvement – finishing time, this sporty lifestyle makes me feel happy and proud of myself.  This time I have also enjoyed Rotterdam in a different and special way: cycling trough paths that probably I would never passed otherwise.

I also found the blue carpets at the end of the running very charming, it makes me feel for a second like I’m an elite athlete 🙂 “

Niels Muilwijk

“Simon Stokvis (Simon Pleijsier) maakte ooit van de Franse chanson “Paris s’éveille” het nummer “Rotterdam wordt wakker” waarin hij bezong hoe Rotterdam om 5 uur wakker wordt. Helaas kwamen triathleten niet voor in het liedje van Stokvis maar afgelopen zondag stonden ze er wel vroeg naast voor een race dwars door Rotterdam.

De dames en heren van de ASU ’11 waren dus goed vertegenwoordigd op het prachtige parcours in Rotterdam. De race begon met een stuk zwemmen in de Rijnhaven: één van de oudste havens in Rotterdam. Het was mooi om door de haven te zwemmen, maar veel tijd om te genieten van de omgeving was er niet. Er moest gezwommen worden en de klok tikte door. De atleten klommen het water uit op Katendrecht waar ze snel hun helm opzetten en op de fiets sprongen.

De fietstocht startte met de oversteek naar Hotel New-York via de “Hoerenloper” – zoals de Rotterdammers de nieuwe loopbrug ook wel noemen. Vanaf de Kop van Zuid werd er via de Erasmusbrug en Willemsbrug koers gezet naar de Van Brienenoordbrug. Drie relatief kleine klimmetjes in het parcours, waar toch nog op gelet moest worden. Zeker de aanloop naar de Van Brienenoordburg was langer dan verwacht waardoor je jezelf behoorlijk in het rood kon trappen.

Eenmaal aangekomen op Noord ging het parcours terug langs de nieuwe Maas richting de Erasmusburg waar het keerpunt zat voor de tweede ronde. De Olympische afstand mocht nog een rondje door de stad en de sprint afstand ging direct door naar wisselzone 2.

In de wisselzone was het snel je fiets neerzetten, je loopschoenen aan, en dan op naar het Erasmuspark om daar nog één of twee rondes te rennen. Normaal is een rondje Erasmuspark vrij gemakkelijk te doen, maar na het zwemmen en fietsen zijn de kleine hoogteverschillen die het park kent toch behoorlijk zwaar. Na één of twee rondes door het park ging de weg terug naar de Veerhaven waar de finish was.

Wat een heerlijk moment is dat om onder de finishboog door te lopen! Het afzien is direct vergeten en enkel het mooie parcours en de prachtige race blijft hangen. Hopelijk past Stokvis zijn tekst nog iets aan, want het vroege wakker worden en de prachtige race door Rotterdam is het bezingen meer dan waard.”

Jurjen Boog

“Wat ben ik blij dat ik mee heb gedaan aan de triathlon in Rotterdam! Dankzij Matthias mocht ik aan de start verschijnen. Ik had het idee dat het zwemmen supersnel ging, ondanks het gemis van mijn favoriete zwemaccessoire: mijn wetsuit. Het fietsparcours resulteerde niet in een snelle tijd, maar was wel erg uitdagend en afwisselend. Door de aanmoedigingen van familie en ASU’ers onderweg kon ik me door de spierpijn verbijten en naar de finish lopen.”

Kristel

“Zaterdag werd het fietsparcours door Rick, Jurjen, Erik en mijzelf alvast verkend. Het parcours met aardig wat putdeksels, gaten, grind, glas en bochten was mij niet om het lijf geschreven. Toen vervolgens werd meegedeeld dat het wetsuit moest uitblijven werd mijn vertrouwen omgeruild voor zenuwen en mijn zin in de triathlon was ook ineens een stukje minder. Na een heerlijke pasta op het terras met familie, en een wijntje, en nog een koffie in de hotelbar konden we beginnen aan de nacht.

Zondag 6:25 schrokken de mannen wakker en konden nog net een hap yoghurt en een wit broodje met jam naar binnen werken voor de start om 8:10. Mijn start was een uur later dus ik kon op het gemakje de schoenen in T2 klaarzetten en op mijn fietsje naar T1. Onderweg spotte ik zomaar Erik op de (ASU)’11e plek halverwege het zwemparcours. En de start zag er toch wel gaaf uit bij hotel NY.

Aangekomen in T2, heb ik mijn fiets weggezet en kon ik Erik en Rick aanmoedigen die vlak achter elkaar wisselden. Op weg naar de zwemstart coryfee zag ik Marijke Zeekant nog voorbij racen en kreeg ik er toch wel weer zin in.

Met een groepje mannen had ik vlak voor de start de beste zwemplek uitgekozen (vanaf de linkerkant van het ponton was het vast korter naar de eerste boei), klonk het startsein en konden we eindelijk gaan!

Het eerste stuk was een beetje onrustig, maar al snel had ik goede voeten te pakken die ik de rest van het zwemparcours niet meer uit het zicht verloren ben. Met een 16e zwemtijd van de 56 was ik erg tevreden.

De 350 meter lopen naar de wissel leek wel een halve marathon en ik denk dat ik de langzaamste wissel in mijn triathloncarrière heb neergezet. Na de halve marathon van de ICAN had ik bedacht sokken aan te trekken, maar het grasveld had menig schaap blij gemaakt. Uiteindelijk ben ik er maar rustig bij gaan zitten om de 5 kilo gras onder mijn voeten en tussen de tenen weg te kunnen poetsen.

Fietsen viel alles mee, het proeffietsen had toch gewerkt. Met een QOM-metje op de hoerenloper (die ik daarna snel weer kwijt was) en na wat stayerende mensen aangesproken te hebben, een triatleet met tijdritfiets die een lelijke smakkerd maakte in een 180 graden bocht te hebben ontweken was het tijd voor het lopen.

Hier had ik super fans (mijn oom en tante) die ongeveer iedere kilometer met evenveel enthousiasme riepen dat het goed ging. Dus dat kon ook niet anders, het lopen vloog voorbij en met een finish tijd van 2:43:32 ruim 18 minuten van mijn PR op de OD af! Na de finish waren er veel ASU’11ers en werd er gezellig na gebabbeld over de avonturen in de zon. Al met al een super leuke zonnige dag, volgend jaar weer?”

Erik Landman

“September 2017, WK triatlon in Nederland. 150 wereldtoppers. Dat wordt gaaf, daar ga ik zeker heen om te kijken hoe het écht moet. Dat is wat ik vorig jaar dacht nadat bekend werd gemaakt dat Rotterdam het WK gaat organiseren volgend jaar. Dat in het bijprogramma ook het WK agegroups afgewerkt zal worden en dat ik daar als inmiddels officieel oude lul van 40+ zelf ook aan de start in het water kan liggen realiseerde ik me toen nog niet. De top-15 van elke agegroup van het NK Masters kwalificeert zich voor deze WK zo werd me een paar maanden geleden duidelijk. Nou, dat is het proberen waard, meteen een mooi seizoensdoel nu het hardlopen na anderhalf jaar blessureleed weer enigszins pijnvrij gaat. Dus gelijk ingeschreven voor het NK (tevens testevent voor volgend jaar) en aangemeld voor de selectieprocedure.

Een extra steuntje in de rug kreeg ik ’s ochtends twee uur voor de start toen bekend werd gemaakt dat we zonder wetsuit moesten zwemmen, waardoor ik toch wat voordeel heb ten opzichte van mindere zwemmers. Op een afstand van 1500m scheelt dat zo een minuut, in de strijd voor een top-15 plek misschien precies de minuut die ik in mijn slechtste onderdeel (het lopen) hard nodig ga hebben.

Na een wat onstuimige start in de Rotterdamse Rijnhaven heb ik behoorlijk ontspannen in 24 minuten gezwommen. Helaas ligt het Parc Fermée niet naast het water en werd ik op het 500 meter lange blauwe tapijt op weg naar mijn (nieuwe!) fiets al door een paar triatleten ingehaald. Gelukkig had ik daarna een uur de tijd om ze op de (nieuwe!) fiets bij te halen en voorbij te fietsen. Het was een redelijk technisch fietsparcours met na de aanloop over de Erasmusbrug twee omlopen van 18 kilometer met flink wat bochten en nog twee bruggen (Willemsbrug en Brienenoordbrug). Met schuine wind over de Maas en snelheden van 45+ op het rechte stuk kon ik er eindelijk weer voorbij en moest ik flink doortrappen om hier mijn voorsprong te pakken.

Dat dit nodig was bleek wel tijdens het lopen, want al binnen twee kilometer werd ik weer ingehaald door een aantal van de triathleten van een uur daarvoor. Maar goed, je hebt op dat moment geen keus meer, dus gewoon door gaan, keren, draaien, losse steentjes, een klein hellinkje, doorbijten op het rechte stuk en na 23 minuten nóg zo’n ronde. Het was een uitdagend loopparcours maar na 46 minuten flink doorbijten was daar eindelijk de finish.

Al snel kwam het verlossende woord: 13de en dus doel gehaald. Heerlijk om na lange tijd weer eens een sportief doel te kunnen stellen, daar gericht naar toe te trainen en dat doel ook te halen: dat smaakt naar meer. Dus vanaf nu nog ruim 1 jaar voor het volgende doel!”

ITU Rotterdam Triathlon 2016

Post Author: Matthias