Sipke en de IM Kopenhagen

De IronMan. Lang heb ik gedacht dat hiermee de hele triathlon van Hawaï bedoeld werd. Het summum van de triathlonsport, voor gewone stervelingen onbereikbaar. Een van de grote mannen uit de sport in de jaren 90, Rob Barel, deed eens in het jaar de triathlon van Nijeveen aan. Bij datzelfde evenement maakte ik kennis met de sport. Voor mij was er toen van trisuits, gels of triathlonfietsen nog geen sprake; er werd na het zwemmen fietskleding aangetrokken, waar ook in hardgelopen werd. De frikadellen, hamburgers en kroketten na afloop voor de (familie van) de organisatoren en vrijwilligers bleven me echter het meest bij.

Na jaren triathlon de rug toegekeerd te hebben, sloot ik me in 2009 bij GSTV Tritanium in Groningen aan. Daar nam ik voornamelijk deel aan de zwem- en looptrainingen. Er volgden wat deelnames aan de olympische afstand in Utrecht, de off-road triathlon op Ameland, en in 2013 werd de horde van de halve triathlon in Almere genomen. Het ontzag voor de volledige afstand bleef echter. Tot ik vorig jaar augustus, na mijn deelname aan de halve triathlon in Wilhelmshaven (NordseeMan), de knoop doorhakte: 2018 moest het jaar worden van de IronMan Kopenhagen, met de door mij zelf gestelde voorwaarde “één keer en nooit meer”.

Wat volgde waren 9 maanden van 10 uur of meer per week trainen, een nieuwe fiets, een nieuw trisuit, kilo’s sportgels, liters sportdrank én een PR onder de 5 uur op de halve afstand. En helaas vanwege de blauwalg, geen enkele trainingsmeter in de Bosbaan… Gelukkig waren de omstandigheden in Kopenhagen beduidend beter; de temperatuur lag rond de 20 graden, en het was overwegend bewolkt. Er stond op een gedeelte van het fietsparcours een stevige tegenwind, maar tijdens het lopen werd je door het enthousiaste publiek én de klassiekers die uit de muziekinstallaties schalden vooruit geblazen. Uiteindelijk hoorde ik na 10 uur, 24 minuten en 36 seconden op de karakteristieke rode loper de woorden “You are an Iron Man”. En passant was het me gelukt om een PR op de marathon te lopen van 3:38:28. Met deze tijden hoefde ik minder dan 1,5 uur toe te geven op Alexandr Vinokurov! Hiermee was ik uitermate tevreden, maar jullie raden het al, de stelligheid van “één keer en nooit meer” is inmiddels verdwenen!

Post Author: Matthias