Styrkeprøven 2018

“Pain is inevitable, suffering is optional.” ― Haruki Murakami

Nadat Nienke in juni 2017 de Cauberg op fietste aan het eind van the Ride duurde het niet lang voordat er een nieuwe uitdaging op het programma stond. Ook in 2018 zou er gefietst worden: nu niet 8 dagen achter elkaar, maar in één dag heel ver. Ze kreeg twee andere ASU leden, Esther en Rianne, zover om deze uitdaging aan te gaan en vulde het team aan met Bauke en Jetske die op hun beurt ook een verzorgingsteam organiseerden. Het team voor Styrkeprøven 2018 was compleet. Styrkeprøven: een tocht in Noorwegen van Trondheim naar Oslo van maar liefst 543 km!. Een tijd van zit-eelt kweken en reepjes testen was aangebroken. Na een half jaar toertochten, kortere en langere stukken trainen reisde het team op 14 juni af naar Trondheim om daar 16 juni om 5:45u te starten met deze toen nog eindeloos lijkende tocht.

Het team startte in de ‘Turpulje’, tegelijk met de racende teams. De eerste kilometers wisten ze heel even het wiel van deze ploegen te houden, maar al snel was het oranje kluitje op zichzelf aangewezen en trapten ze gezamenlijk naar de eerste stop. Onderweg haakten er zo nu en dan andere fietsers aan die de ploeg complimenteerden met het constante ritme, maar het zelf niet nodig vonden om ook kopbeurten te draaien.  De ploeg liet zich hierdoor niet verstoren en ging op zoek naar een andere groep om aan te haken. Vlak voor de klim naar het hoogste punt stuitten ze op een ploeg die ze hopelijk mee naar boven kon nemen. Deze ploeg hield er echter ingewikkelde methodes op na met fluitjes, inhouden en dan weer aanzetten, dat dit de oranje fietsers alleen maar vermoeider en geïrriteerder maakte. Gelukkig maakte de prachtige omgeving veel goed en besloot de ploeg opnieuw haar eigen plan te trekken. Op de top van de berg stonden de verzorgers Cor en Caroline klaar om de fietsers na de eerste 160 km te voorzien van pasta, pannenkoeken, bouillon, noten, fruit en water. De eerste pijntjes dienden zich op dit punt al wel aan, maar iedereen voelde zich fit en had de moed er nog goed in.

Met zijn vijven fietsten ze vervolgens kop over kop tegen de wind in op de vlakte richting Dombås. In Dombås zat de eerste 200 km er bijna op, wat met name aan menig zitvlak goed te voelen was. Met nog zo’n 343 kilometer voor de boeg begonnen er hier en daar stiekem wat zorgen te groeien, maar zonder klagen stapte iedereen weer op. In plaats van denken aan de finish, verzamelde iedereen de moed om naar de volgende post te fietsen: hapklare brokken.
Op 307 kilometer in Kvitfjelltunet was de tafel gedekt en stond er voor alle teamleden een bord pasta klaar. De ploeg was inmiddels de helft voorbij en liet zich goed voeden om de laatste kilometers net zo sterk door te komen als de eerste. Want nog steeds gold dat de benen het goed deden en alleen wat pijntjes en stijfheid aanwezig waren.
Goed gevuld werd er richting de laatste 200 kilometer gefietst. Hoewel dit in Nederland ongeveer de langst getrainde afstand was, kon tijdens deze tocht het aftellen beginnen. Het was echter wel een uitdaging om niet te bedenken dat dit nog ongeveer een werkdag op de fiets zou zijn.

Tegelijk met het nacht, viel ook de regen. Om ongeveer 2:00u konden de wolken het water niet meer bij zich houden en werd de ploeg overspoeld met stromende regen. Hoewel de kilometers begonnen te tellen, het zicht bijzonder slecht, en de wegen behoorlijk nat waren, zat het tempo er goed in deze laatste kilometers. Blijkbaar roken ze de stal. De pijntjes hadden inmiddels ook een beetje plaats gemaakt voor misselijkheid en moeite met eten, wat de laatste kilometers extra zwaar maakte. Rillend van de natte kou werd er op 507 kilometer nog een laatste plaspauze gehouden en werden de laatste pannenkoeken met moeite naar binnen gewerkt, om ook de laatste 36 km te kunnen volbrengen. Waar de eerste 36 km voorbij vlogen, leek aan de laatste geen einde te komen. De pijn leek nu écht, de misselijkheid maande de ploeg te stoppen voor een poging tot braken, en de industriële introductie van Oslo zorgde niet voor de welkome afleiding. Toch wist iedereen het zeker: het kon nuniet meer mis gaan, de finish zou worden gehaald.

En zo geschiedde: om 4:26u werd de finish gehaald, na 543 km, 19 uur fietsen en 22uur en 41 minuten onderweg, mocht er worden gedoucht en geslapen en konden de fietsen worden opgeborgen. Tot de volgende uitdaging.

Post Author: Matthias